101 afirmimet më të mira të Louise Hay

“Kam ardhur në këtë planet të mësoj ta dua veten më shumë,
dhe ta ndaj atë dashuri me krejt ata që më rrethojnë.”
(Louise Hay)

Louise Hay ia kushtoi jetën mësimit të njerëzve si të jetojnë jetë pozitive dhe të fuqizuar, shpesh me ndihmën e deklarimeve dhe besimeve pozitive, të cilat i quante afirmime (pohime). Louise mësonte se pika jote e fuqisë është gjithmonë në momentin e tanishëm, ku ti i mbjell farat mendore për krijimin e përjetimeve të reja. Ti nuk ngec kurrë, se mund të zgjedhësh mendime të reja dhe mënyra të reja të të menduarit. E ardhmja jote mund të jetë gjithnjë e më pozitive, më dashëse dhe më e begatë. Mendo se qysh kishe dashtë me jetu dhe çka kishe dashtë me arritë gjersa i lexon afirmimet me zë.

Shpresojmë që këto afirmime pozitive nga Louise Hay sjellin rehati, begati, shërim dhe dashuri në jetën tënde siç na kanë sjellë të gjithëve.

Shkarkoje botimin këtu: 101_afirmimet_Louise_Hay.pdf

Desiderata (Gjanat që i kemi merak – Max Ehrmann, 1927)

Vepro qetësisht n’pikë t’zhurmës e t’nxitimit,
edhe kujtoje se çfarë paqe mundet me pasë n’qetësi.
Aq sa âsht e mundun, pa u dorëzu,
mbaj raporte t’mira me krejt personat.

Fole t’vërtetën tânde qetë e qartë;
edhe dëgjoji të tjerët,
bile edhe t’pakthjelltit dhe t’padijshmit;
edhe ata e kanë tregimin e vet.

Vazhdoni leximin

Vetëdija dhe guximi

Diagrami i mëposhtëm është një vëzhgim i relacioneve të mundshme ndërmjet guximit dhe vetëdijes së njeriut. Së pari, vëreni se vetëdija nuk mund të jetë më e madhe se guximi. Me fjalë të tjera, guximi është kusht i nevojshëm (por jo i mjaftueshëm) për ngritje të vetëdijes. Pa rritje të guximit, nuk ka ngritje të vetëdijes. Por e kundërta nuk vlen patjetër. Pra, mund të rritet guximi, por jo domosdo vetëdija. Prandaj është vija e ndërprerë që e cakton kufirin e sipërm ku mund të jenë njerëzit.

Vazhdoni leximin

Besimi dhe evolucioni shpirtëror

       …Edhe një koncept të fundit të papërkthyeshëm dhe pastaj do ta lë Gitën të flasë vetë për veten. Ai koncept është shraddha, dhe ekuivalenti i vet më i afërt anglisht është faith (besim, fe). Unë e kam përkthyer ashtu, por shraddha domethënë shumë më shumë. Tekstualisht është “ajo që është e vendosur në zemër”: të gjitha besimet që i mbajmë kaq thellësisht sa që kurrë nuk mendojmë t’i vëmë në pyetje, t’i shqyrtojmë. Është grupi, seti i vlerave, i aksiomave, i paragjykimeve dhe i para-ndikimeve të favorshme që i ngjyros perceptimet tona, e qeveris të menduarit tonë, i dikton reagimet tona dhe i formëson jetët tona, përgjithësisht pa qenë ne as të vetëdijshëm për prezencën dhe fuqinë e saj…

Shkarko pdf te

https://botimetrb.wordpress.com/2020/11/28/esenca-e-gites-bhagavad-gita/

Një imazh më i lartë në Gita

…Ky lulëzim i shpirtit e tërheq, ma merr mendja, secilin. “Ky është gëzimi i vërtetë në jetë”, thotë Bernard Shaw:

qenia që përdoret për një qëllim të njohur nga vetja si [asi qëllimi] i fuqishëm;… të qenët forcë e Natyrës në vend se [të qenët] mpiksje vetjake e vockël e disponimeve të këqija dhe e fyerjeve që ankohet se bota nuk do ta përkushtojë veten të të bëjë të lumtur...

Shkarko pdf te

https://botimetrb.wordpress.com/2020/11/28/esenca-e-gites-bhagavad-gita/

Esenca e Gitës (Bhagavad Gita)

       …Krishna e formulon këtë më së bukuri në vargjet e famshme të Kapitullit 9 që nisin: “Çkado që bën, ma bëj dhuratë mua” (9:27). Bëje, domethënë, jo për shpërblim personal por nga dashuria për Zotin, prezent në çdo krijesë. “Çkado që ha, çfarëdo adhurimi që bën, çkado që jep, çkado që vuan”: gjithçka të bëhet e të jepet e të durohet e të shijohet për hir të Zotit në krejt, jo për veten. Manmana: ky është refreni i Gitës. Krishna i thotë vazhdimisht Arxhunës: “Mbushe mendjen me mua, fokusoje çdo mendim në mua, mendo për mua gjithmonë”; pastaj “do të jesh i bashkuar me mua” (shih 9:34). E njëjta urdhëresë iu dha Musait (Moisiut) dhe u përsërit nga Jezusi (Isai) dhe Muhamedi. Në terma praktikë, domethënë se vetëdijesia do të integrohet teposhtë deri në skutat më të thella të pavetëdijes, që është pikërisht rëndësia e fjalës joga

Vazhdoni leximin

“Ëndrra e Anës”, romani terapeutik

(Vështrim për romanin e Teuta Haxhimusa-Çerkinit)

Teutën e kam njoftë si menaxhere të Burimeve Njerëzore në kompaninë ku punoj (Cacttus). Madhështia e shpirtit të saj të bjen në sy që në takimin e parë, e mandej zbulohet gjithnjë e më shumë në çdo ndërveprim që mund ta kesh me të.

Ajo ma pati dërgu një version të romanit në vigjilje të botimit, por kur e shfletova dhe e pashë se ishte për luftën, i thashë se s’mund ta lexoj. Kisha ende trauma dhe më nevojitej ende një distancë kohore. Në ndërkohë, miku tjetër, Aziz Mustafa ma pati dërgu librin e tij “Mos e harro Japoninë, Suzanë”, dhe aty u ballafaqova me situata shumë të vështira të krye-personazhit, dhe kështu natyrshëm e kalova atë frikë të përballjes. Tani ndihesha gati me lexu librin e Teutës, m’u përballë me traumat e të shkuarës së afërt, megjithëse kanë kalu mbi 20 vjet tanimë.

Vazhdoni leximin